Chróścina


Kościół parafialny


KOŚCIÓŁ POD WEZWANIEM ŚW. MICHAŁA ARCHANIOŁA W CHRÓŚCINIE

Kościół pw. św. Michała Archanioła w Chróścinie (wieś sołecka w powiecie Górowskim, województwo Dolnośląskie) to świątynia widoczna z bardzo daleka, gdy zbliżamy się do Chróściny z którejkolwiek strony. Jego majestatyczna gotycka bryła góruje nad tą miejscowością świadcząc o jej wielowiekowej historii i przypominając o naszych poprzednikach, którzy zamieszkiwali te ziemie. To oni ponad 500 lat temu wybudowali chróścińską świątynię. W 1483 roku wznieśli ją w stylu gotyckim dzięki fundacji Henryka VI von Dohnau, który był właścicielem Chróściny i starostą górowskim. Wcześniej istniał na tym terenie kościół pw. św. Jerzego, którym opiekował się „pleban Tomasz”, co poświadcza pierwsza wzmianka pochodząca z 1289 r. Kolejne informacje sięgają 1345 i 1440 roku. Prawdopodobnie tamta świątynia znajdowała się poza wsią w dzisiejszym jej kształcie, w miejscu, gdzie dzisiaj stoi niewielka kapliczka z wizerunkiem św. Jerzego. Jest na niej widoczny napis który to potwierdza, wyryty w kamieniu w języku niemieckim: „Święty Jerzy, patronie świątyni, która stała w tym miejscu przed wiekami, módl się za nami!”.
Członkowie rodziny fundatora - Krzysztof, jego żona i syn Kasper - byli protestantami. Z tego powodu w 1522 (lub 1530 roku) kościół zaadoptowano dla potrzeb gminy protestanckiej. W jej władaniu pozostał do 1654 r., a następnie opiekę nad nim przejęli ponownie katolicy. Od XVIII wieku do 1840 r. świątynia była własnością zakonu klarysek z Głogowa.
Po drugiej wojnie światowej w Chróścinie erygowano parafię pod wezwaniem św. Michała Archanioła, obejmującą swoim zasięgiem jedenaście okolicznych miejscowości i należącą do Archidiecezji Wrocławskiej.
Kościół parafialny pw. Św. Michała Archanioła, stojący na niewielkim wzniesieniu w centrum wsi, jest ukierunkowany osią wzdłużną wschód-zachód i mieści jednonawowe wnętrze i prezbiterium zakończone poligonalnie. Od strony północnej przylega do prezbiterium zakrystia, a od strony zachodniej kwadratowa w rzucie wieża. Mury kościoła wzniesione są z cegły ceramicznej formatu gotyckiego i wzmocnione skarpami. Skarpę środkową ściany północnej prezbiterium rozebrano w trakcie dobudowy zakrystii, którą wzniesiono w XVIII wieku. W wieku XIX dobudowano kruchtę (boczne wejście) przy ścianie południowej korpusu nawowego. Prostokątne wnętrze nawy nakrywa strop płaski z płytkimi kasetonami, natomiast w prezbiterium zamknięcie od góry stanowi dwuprzęsłowe sklepienie gwiaździste.
Mury szczytowe kościoła zdobią ceglane sterczyny oraz ostrołukowe blendy. Całość bryły świątyni nakrywa bardzo wysoki dach pokryty dachówką ceramiczną, karpiówką, ułożoną podwójnie w koronkę. Konstrukcję dachu nad główną nawą stanowi unikalna więźba dachowa: krokwiowo – jętkowa, „storczykowa".
W ciągu ponad pięćsetletniego istnienia ten budynek sakralny doświadczył wielu tragicznych wydarzeń. Ulegał pożarom, był wielokrotnie grabiony. Do dziś na elementach więźby dachowej są widoczne ślady opaleń. Kroniki parafialne odnotowały prace restauratorskie w latach 1806, 1843, 1863 i 1910. W 1920 roku uderzenie pioruna uszkodziło poważnie mury wieży kościelnej, co spowodowało dziewięć lat później jej zawalenie. Odbudowano ją na wzór starej w 1931 r., odnawiając jednocześnie bryłę budowli oraz jej wnętrze - wprowadzono do dekoracji malarskiej kolor szary, umieszczono nową emporę organową (chór), organy, stalle (ozdobne miejsca do siedzenia przy ołtarzu) i posadzkę z cegły.
Dawna metalowa chorągiewka z wieży umieszczona na mosiężnej kuli, w której znajdowały się dokumenty upamiętniające fundatorów z lat 1646, 1740, 1806, 1843, 1863 i 1910, uległa zniszczeniu w czasie burzy. Obecny krzyż z blachy nierdzewnej zastąpił ją w 1993 r.
Wnętrze świątyni odnawiano jeszcze trzykrotnie w 1961, 1975 i 1993r. Wówczas przeprowadzono konserwację ołtarzy, ambony, sprzętu kościelnego, zamontowano instalację elektryczną, poprawiono pokrycie dachu, a także wylano przed kościołem płytę betonową.
Wewnątrz świątyni znajdują się trzy interesujące zabytki. Jednym z nich jest rzeźba Madonny z Dzieciątkiem pochodząca z XV w. Niegdyś umieszczona była w kapliczce w murze otaczającym świątynię, ale po konserwacji przeprowadzonej w 1985 r., została przeniesiona do środka Domu Bożego. Drugą „perłę” stanowi barokowa ambona z 1743r. Trzeci obiekt wart naszego zainteresowania to Pieta (rzeźba Matki Bożej z ciałem Jezusa) pochodząca również z XVIII wieku. Przed głównym wejściem do kościoła znajduje się też bardzo oryginalny grób niemieckich księży proboszczów z wysokim krzyżem umieszczonym na szczycie wielkiej skały o dziwnej strukturze.
Dbali o ten kościół mieszkający tu przed laty księża i wierni, ale i dzisiejsi katolicy nie dopuszczają myśli o jego upadku z powodu sędziwego wieku sakralnej budowli, czy przeżytych przez nią tragicznych wydarzeń. Troszczą się o Dom Boży w swojej parafii na bieżąco naprawiając powstałe szkody i wymieniając elementy, które zbyt mocno nadgryzł „ząb czasu”. Ostatni duży remont został przeprowadzony w 2010 roku, kiedy to miejscowi parafianie wraz z ks. kan. Jarosławem Grabarkiem wymienili pokrycie dachu na całej świątyni oraz uzupełnili zniszczoną więźbę dachową. Założono wtedy również nowe rynny, instalację odgromową i odnowiono blendy na ścianach szczytowych kościoła, co sprawiło, że kościół św. Michała Archanioła w Chróścinie nadal dobrze służy miejscowej społeczności wiernych i wygląda równie pięknie jak przed wiekami.



Zdjęcie Zdjęcie Zdjęcie Zdjęcie Zdjęcie


Chróścina